گپ خودمانی با معاون ایدرو

برخی از مسوولان علی رغم سابقه طولانی مدیریتی در بخش های مختلف و بعضا تاثیرگذار چندان نام و نشانی نداشته و اغلب شناخته شده نبوده یا کمتر شناخته شده اند. شاید بتوان مهندس مظفر اعوانی را جزو این دسته از افراد طبقه بندی کرد. وی علی رغم حضور چندین ساله در وزارت صنایع سنگین سابق، وزارت صنایع و معادن فعلی و سپس سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران چندان مورد توجه نبوده تا این که چندی پیش به عنوان دبیر شورای سیاست گذاری خودرو منصوب شد و از آن جا که بحث خودرو در ایران به طور عجیبی طرفدار دارد نامش این روزها بیشتر از گذشته به گوش اهالی رسانه و مردم می رسد.

خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) با وي در مقام معاون بهره‌برداري و نوسازي سازمان گسترش و نوسازي صنايع ايران درباره موضوعات مرتبط با بخش صنعت گفت‌وگويي انجام داده است كه در پي مي‌آيد.

گفت و گو با معاون سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران

مردي با افكار منحصربه فرد

شجاعت يك روزنامه نگار قرن هجدهم

سرنوشت كاشف اكسيژن

اشتباه لاوازيه اين بود كه پس از كسب شهرت علمي وارد سياست شده بود و در سال 1791 عمل دولت وقت (پادشاهي) را در افزايش ماليات ها به منظور رفع دشواري هاي دولت تاييد كرده بود. افزايش ماليات يكي از علل انقلاب بود و مخصوصا كشاورزان از اين عمل به خشم آمده بودند.

لاوازيه هنگام اعدام 51 ساله بود. وي قبلا راه تهيه آب از تركيب دو گاز اكسيژن و هيدرژن را به دست آورده بود و همچنين ثابت كرده بود كه حيات، بدون اكسيژن غير ممكن است. واژه «اكسيژن» را لاوازيه بر اين گاز گذارده است. شيمي كه امروز در دانشگاه هاي جهان تدريس مي شود تا حدود زيادي مديون زحمات لاوازيه است.

لاوازيه در هنگام مرگ ۵۱ سال داشت. پس از مرگ لاوازيه، رياضيدان مشهور لاگرانژ در وصف اين دانشمند بزرگ گفت: تنها يك لحظه وقت آنان براي بريدن سر صرف شد و شايد يكصد سال زمان نتواند سر ديگري همانندش به وجود آورد.

لاوازيه نمونه بارزي از اشتباهات انقلابيون است كه به دليل شور و هيجان كاذب ناشي از انقلاب دست به اقداماتي مي زنند كه شايد هرگز امكان جبران آن ها وجود نداشته باشد.

این همه سرنوشت

آهنگ زندگي مي نوازد و من همچنان نشسته ام روي تختم تنها. همچون هميشه. اين شده زندگي هميشگي من با همه تعلقاتش. حس درونيم مي داند كه اين سرنوشت حتمي من است، اما باز خودش را به بي خيالي و نفهمي مي زند. انگار دوست ندارد كه بداند در چه وضعيتي گير كرده. از خانه بيرون مي زنم خيابان هاي شلوغ، مردم، اتومبيل هاي وحشي از خود مي پرسم من اين جا چه مي كنم؟ تنها در اين ناكجاآباد همهمه. بيغوله مردم رياكار و حلبي آباد مردم از همه جا رانده شده. شعار محتوم مردم همه اين شهر اين است((كار كن زحمت بكش ولي توقع نداشته باش كه به اندازه زحمتت پاداش بگيري!)) اما اين فقط روي يك سكه است. روي ديگر را بي رحمت به عقلت فشار بيار و خودت حدس بزن!

بعضي اوقات آدم نوشتنش مياد. مي دوني يعني چي؟ مثل اين كه بعضي اوقات آدم خوابش مياد يا اين كه يه وقتي مياد كه بايد يه كار خاصي انجام بده. من بعضي اوقات نوشتنم مياد، اما هنوز نفهميدم سر اين قضيه چيه. چه رابطه اي بينشان وجود داره؟ اما انگار حس درونيم به من مي گويد هو! خب حالا بداني كی نوشتنت میاد؟ كه چي؟ فكر مي كني اين آشغال نوشته هاي در پيتت ارزشي دارند؟  بلند شو و برو سر كار وگرنه از پاداش خبري نيست!

نمي دانم حس درونيم درست مي گويد يا نه، اما خب بعضي اوقات اخلاقش سگي مي شود و من ديگر تحملم را از دست مي دهم.

صداي بچه هاي دبستاني مدرسه حتي وقتي پنجره بسته است به خوبي شنيده مي شود و اين يعني اين كه پاشو و سريع لباسهايت را بپوش و بزن بيرون تا سرنوشتت را خودت تعيين كني نه روزگار.

قبل از اين كه خودم سرنوشتم را تعيين كنم مي رم نزديك پنجره، بچه هاي مدرسه رو مي بينم. خدايا اين همه دبستاني، اين همه آرزو، اين همه پاکی و اين همه سرنوشت!

50 روز گذشت اما...

موسسه ای در انتظار

كوتاهي و خيانت معلمان و اساتيد

صنعت و معدن هسته ای

خیلی خلاصه درباره کاربردهای تکنولوژی هسته ای در بخش صنعت و معدن:

نگاهي به كاربردهاي تكنولوژي هسته‌يي در بخش صنعت و معدن

مقصر گرانی سیمان کیست؟

مردم همچنان سیمان را خیلی از گران تر از قیمت های جهانی می خرند و در این میان تنها واسطه ها و دلالان لبخندزنان به جیبان پرپول خود می نگرند.

به راستی مقصر کیست؟

بررسي قيمت سيمان خاكستري طي سال گذشته 

وضعيت توليد طلا در جهان

پس از ۱۰۰ سال بالاخره آفریقای جنوبی جای خود را به عنوان بزرگترین تولیدکننده طلا در جهان به چین سپرد.

گزارشی درباره داستان تولید طلا از سال ۱۹۷۰ تاکنون و حاشیه های آن: 

از تب كشف طلا در آمريكا تا اول شدن اژدهاي زرد

نمی دونم آیا شما هم با کشف مقداری طلا تب طلا می گیرید یا نه؟

شجاعت گناه

سختی ها همچنین قدرتی به آدما می ده تا کمی عمیق تر بیندیشند. عمیق تر از بقیه لحظات زندگی. مخصوصا اگه سختی دنباله دار و همراه با تنهایی باشه روح و فکر آدمو صیقل می ده. اندیشه آدم بعضی اوقات به جاهایی می ره که نمیشه حتی دربارش تصور کرد. سختی و تنهایی باعث میشه همه خط قرمزا برن کنار. هیچی جلودارت نیست. خودت هستی و یه دنیای بی انتها. به دور از محافظه کاریای معمول روزانه.

اما امان از موقعی که به اندیشه جدیدی برسی و بخوای برای دیگران بگی. تازه مشکلات شروع میشه. متهمت می کنن به خیال پردازی اگه خیلی خوش شانس باشی و الا دیوانگی رو شاخته!

صحبت کردن با آدمایی که حتی تصور لحظه ای دور بودن از محافظه کاری و ژست همیشگی رو ندارن مثل خوره روح آدمو می خوره. قدم زدن در اجتماعی که اغلبشون مثل آدم آهنی یا حداکثر یه مجسمه متحرکند هم کم از شکنجه روزانه نداره.

بعضی اوقات آدم با خودش می گه ولش کن بابا حوصله داری زندگی خودتو ادامه بده چیکار داری به اندیشه های جدید اصلا اندیشه عمیق سیری چند!؟

آره خب این جا دیگه بستگی به روحیه افراد داره. تقریبا اغلب افراد از همین نقطه وضعیتشون مشخص میشه. گام نهادن در مسیر متفاوت بودن با دیگران البته هزینه هایی داره که شاید بعضی اوقات این هزینه ها خیلی سنگین باشه.

داشتن یه نگاه نو. فکر جدید. راه تازه یا حتی دیوونگی های ناب. داشتن همه این ها نیاز به یه بازنگری کامل در عقاید و شیوه ها داره تا آدم بتونه به یک موجود جدید بدل بشه.

موجودی که بتونه مخالفت کنه. نه بگه. مقابل جمع بایستد. گناه کنه و بعد توبه.